Over mij

Er is een moment vlak voor een consultatie begint waarop het stil wordt, alsof de ruimte zelf meeluistert. Dat moment vertrouw ik het meest.

Ik werk vooral met mensen die iets zijn kwijtgeraakt: een dierbare, een richting, soms alleen het gevoel dat ze nog verbonden zijn met wie of wat er niet meer is. Rouw laat zich niet haasten, en dat hoeft ook niet. Wat ik doe is luisteren, op de manier waarop je luistert naar iemand die iets probeert te zeggen zonder woorden. Beelden, gevoelens, een naam die opkomt, een geur die er ineens is: het komt binnen zoals het komt, en ik geef het door zoals ik het ontvang.

Mensen vragen me vaak of ik dingen "zie". Soms wel, vaker voel ik het eerst, en pas daarna wordt het duidelijk. Die combinatie, helderziend en helderwetend samen, is voor mij nooit een truc geweest. Het is een manier van aandacht geven die ik al vroeg in mezelf herkende, lang voordat ik er woorden voor had.

Naast contact met wie er niet meer is, help ik ook met iets dat minstens zo belangrijk is: leren loslaten. Niet vergeten, niet wegstoppen, maar de ruimte vinden om verder te gaan zonder het gevoel dat je iemand achterlaat. Dat is vaak het stuk waar mensen het meeste baat bij hebben, ook al kwamen ze binnen met een heel andere vraag.

Ik geloof niet in kant en klare antwoorden. Wel in eerlijk kijken naar wat er is, samen, rustig, zonder oordeel.